شمعی در باد

اشعار کوتاه

از دل
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٢ دی ۱۳٩٠
 

درود!

این شعر را در سن 20 سالگی سرودم و امروز تصمیم گرفتم بدون هیچ ویرایشی در پست جدیدم بذارم و دیگه اینکه باید ببخشید اگه کمی طولانیه.  

 

عشق تو چون با دلم درگیر شد

          این دل دیوانـــــه در زنجیر شد

تیر مژگانت چو در قلبم نشست

          پای دل را با قل و زنجیر بست

داد دل را پند عقل اما چه سـود؟

          هرچه بادل گفت برعشقت فزود

قلب عاشق کی پذیرد پند عقل

          کو؟ کجا دیدی دلی در بندعقل

جزتو دل ازهیچ کس چیزی نگفت

          ازغمت شب تا سحر یک دم نخفت

روزهای بی تو بودن با تو بود

          عمر را با یاد تو طـــی مینمود

از همان آغاز که دیدم روی تو

          جان خود کردم نثار مـــــوی تو

شعرم ازچشمان مستت جان گرفت

          هرغزل با نام تــــــو عنوان گرفت

اندک اندک عشقم عالمگیر شد

          چاره کارم جنــــــون تدبیر شد

راه صحــــرا از جنون آموختم

          در شرار عشق خود را سوختم

پای برگشتــــی چو از کویت نبود

          چاره جزغم خوردن ازخویت نبود

سوختم عمری به جرم این گنــــاه

          کین چنین عشقی چرا با یک نگاه

هرکه افتد اینچنین در بند یار

          سوزوغم می بایدش درانتظار

تیرعشق چون بردل زاری رسید

          تا بیابان جنــــــــــــــون باید دوید

عشق چون درسینه ایی فریادکرد

          میکند کاری که با فرهــــــاد کرد

رنج و دردم نیست از آزار تو

          یا چرا گشتن در این بازار تو

همچو این کالا کجا پیدا کنم؟

          تا براو دل اینچنین شیــدا کنم

شکوه هایم جمله ازناباوری است

          درد واندوهم ازاین کج داوریست

گفتی عشقت امتحان باید نمود

          آنچه لایــق باشی آن باید نمود

گفتمت : آماده ام ای پادشـــــاه

          ازغلامت هرچه می خواهی بخواه

خواستی تنها تو را فرمـــان برم

          هرچه میل توست آن ازجان برم

امر و فرمان تو را بوسید دل

          با هرآهنگت بسی رقصیـد دل

گفتی چون خواهی ترا آیم به راه

          گیر جز من از همـــــه عالم نگاه

چشم گشتم پای تا سر بی امان

          تا بیایی در نگاهم هــــر زمان

جز تو بستم چشم برهرمحفلی

          تا به دست آرم ترا شــاید دلی

گفتی بامن هرکه هم پیمانه شد

          از شراب نرگسم دیوانـــــه شد

تا تو را دیدم همـــان روز نخست

          روی هشیاری کسی درمن نجست

ازنگاهت کس چومن می نوش نیست

          درسرم دیریست عقل و هـوش نیست

چون چنینم اینچنین با من چرا ؟

          با چنین عاشق چنین بودن چرا ؟

من که فرمان بردم هرچه خواستی

          از چه از لطفت همی می کاستی ؟

خویش ویران کردی،خود بنیاد کن

          وقت آن شد ،عاشقت را یـــــاد کن

قطع جان یا بودنم کـــــن انتخاب

          هرچه خواهی کن ولیکن باشتاب

روم رومی باش یا زنگی زنگ

          باورم کن یا تباهم بـــــی درنگ

نازنینا رســـــم یاری نیست این

          عاقبت جزشرمساری نیست این

پیشه خوش باوری کن اختیار

          آور از دیوانگانم در شمـــــار

گر در این دریا ندارم ساحلی

          کی برم دیگر زبودن حاصلی؟

قصه کوته می کنم از هرچه بود

          شکوه ایی بود و گرفت رنگ سرود

قطره ایی بودکاندراین دریای عشق

          از نگاه ماچکید درپـــــــــای عشق...