شمعی در باد

اشعار کوتاه

 
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٧:٤٥ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

شبی گفتم:

که ای مادر

دلم میل سفر دارد

در اینجا آسمان من

همیشه رنگ شب دارد

بگفتا مادر پیرم

که بهر ما سیه بختان

به هرجا پا نهیم آنجا

هوایش رنگ شب دارد...


 
 
23 اردیبهشت 90
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٩:۱٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

خدایا !

در فتبارکت

تجدید نظری بفرما !


 
 
 
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

عزیزم!

عشق تـــــو

چقدر به درد گریه می خورد .!


 
 
کبوتر جان
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ۱:٥٧ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٦ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

کبوترجان

تو روزی باوفا بودی

به روی بام ودام من

تو روزی یک هوا بودی

ولی امروز

بربامت نمی بینم

دگربر بام من ای ناز

آرامت نمی بینم

توسرگردان به هر بامی

دریغا از وفای تو

تو هرجایی

به هرجایی که میخواهی برو

اما نصیحت ای کبوتر جان

فقط یک دام یک دانه

فقط یک بام یک خانه !


 
 
انتظار
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

دیر کرده ایی و

مانده ام

یقه خودم،

           تــــــــو ،

                  یا جاده...

کدام را بگیرم؟!


 
 
کاش
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٥:٥٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

این همه زشتی

   این همه بدی

      این همه خیانت

کاش چشمان ریزتری داشتم

ریز ریز !


 
 
 
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ۳:۳٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

خنده ام میگیرد

از کنار چشمم

قطره اشکی به زمین می ریزد

دوستان می بینند

من بیچاره هنوز

خنده رانیز نیاموخته ام !


 
 
 
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ۱:٤۸ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

درختی سیبم در خرابه ایی

که با اندکی خورشید

و کمی باران

غرق شکوفه خواهم شد !


 
 
 
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٩:٢٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

به نیم نگاهی

تار و پودم را به باد دادی

چه کسی گفت

زنها ضعیفه اند؟


 
 
 
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٥:٢٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

آدم برفی ام

بغلم کن

تا ذوب شوم !


 
 
!
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٥:٢٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

در این دوران

که من تنهای تنهایم

و هرچه داشتم

با من

هزاران کهکشان دور است

وحتی با خودم هم فاصله دارم

نمیدانم چرا عشقت

هنوز در قلب من باقی ست

و چشمانت فراموشم نمی گردد ؟


 
 
آرزو
نویسنده : فرشید کیوانداریان - ساعت ٤:۳٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

 

زندگی

زندان پر نیرنگ انسانها

مرا افسرده می خواهد

آرزو دارم بدانم در جهان نیستی

آیا دگر افسردگی ها نیست ؟

آرزو دارم بدانم

بعد از این زندان هستی

آنچه می آید به جانم چیست

آنکه میگوید خدا من بوده ام پس کیست

راستی آیا

در عدم نیرنگ معدوم است ؟

در جهان نیستی

نامردمی ها

زشت و محکوم است ؟

گر چنین باشد

می توان با خنده هم جان داد

می توان خندید وخود را

دست مردن داد

می توان فریاد زد

نیستی آغاز یک هستی ست

یا اگر نیست

لااقل آرامش و مستی ست...